Inhoudsopgave

Nog anderhalve week te gaan voor onze kinderen uit de basisschool en dan zit het schooljaar er voor hen en hun meesters en juffen er alweer op.  Wat gaat de tijd toch snel!  Nieuwjaar, voorafgegaan door die sneeuwrijke decembermaand en die witte Kerst waar we al jaren naar uitkeken, lijken nog maar net voorbij en de zomervakantie staat alweer voor de deur.  Sommigen van onze vrienden zijn op dit ogenblik al het land uit en wie in maand juli of augustus onze nationale luchthaven nodig heeft, doet er goed aan om zich tijdig af te vragen hoe hij de viaduct te Vilvoorde zal vermijden.

Voor de leerlingen in het middelbaar onderwijs en de studenten uit het hoger onderwijs is het nog even te vroeg om al volop in vakantiesfeer te vertoeven: zij hebben deze dagen nog andere katten te geselen en zitten nog volop in de examenstress.  Voor hen zijn het niet enkel weerkundig de langste dagen van het jaar ...

Junimaand is dus de tijd bij uitstek om te evalueren en ook voor mij dringt zich naar het einde van dit eerste pastorale werkjaar op Aalst rechteroever de vraag op wat er te beleven viel, hoe ik het heb ervaren, wat ik als mogelijkheden maar ook al pijnpunten zie.  Waar zitten met andere woorden de aangename verrassingen en waar schuilen de grote uitdagingen?  Voor mij was het alvast een hele verandering om de wereld van het onderwijs te verlaten en voortaan volop bezig actief te zijn in de parochiepastoraal.  Ik wist natuurlijk al veel langer dat een parochie geen onderwijssituatie is.  Je kan je in de omgang met generatiegenoten en ouderen maar moeilijk permitteren om even schools om te springen met je medegelovigen dan met jonge mensen van vijftien achttien jaar oud.  Al kom je regelmatig toch tot de constatering dat grote mensen uiteindelijk ook maar grote kinderen zijn.  Ik heb geleerd dat Aalstenaars vaak mensen zijn die vlakaf hun gedacht zeggen en dat is soms toch even wennen.  Ook al weet je op die wijze ook wat je aan hen hebt en wat ze van je denken.  Als het tenminste steek houdt wat ze zeggen.  Dat stadsmensen hoogmoedig op andere mensen zouden neerkijken - zoals ik wel eens hoor beweren - heb ik echt nog niet ondervonden.  En het is zeker en vast niet waar dat men in een stad elkaar veel minder goed kent dan op het zogenaamde platteland, als dat in Vlaanderen nog bestaat.  Uit heel concrete situaties leid ik toch af dat men binnen onze parochies vaak veel meer mensen kent dan men op het eerste gezicht zou durven vermoeden.  Waar ik zelf tijdens de eerste maanden van mijn verblijf hier op rechteroever nauwelijks had bij stil gestaan is de constatering dat de verschillende mensen, actief binnen die vier verschillende parochiegemeenschappen, die elk zo'n eigen cultuur hebben, elkaar nauwelijks kenden.  Ik dacht ze enkel aan hun nieuwe pastoor zouden moeten wennen, maar blijkbaar kenden ze elkaar niet meer of minder dan de verschillende parochies van de Ninoofse dekenaat dat ik had verlaten.

Naar het einde van dit eerste pastorale werkjaar samen - een eerste jaar waarin men nog meer dan in andere leergeld betaalt en ook het geduld moet opbrengen elkaar beter te leren kennen, en net voor de vakantiestroom echt goed op hang komt, wil ik ons allen, op dit hoogfeest van de heilige Drie-eenheid, een feest dat eigenlijk de samenvatting van ons christelijk geloof weergeeft - ons nog eens uitnodigen om na te denken over de toekomst van onze christelijke gemeenschappen, hier in Aalst.  Onnodig om nog eens een beeld op te hangen van hoe de tijdsgeest en de mensen - volgens onze perceptie - zijn.  Dat is al in ruime overvloed gebeurt en ook wij zullen er - alle missionaire inspanningen en bezieling ten spijt - niet in slagen om onze tijdsgeest, waarin mensen zo beïnvloed worden door wat media op hen afsturen, te veranderen en om te keren.
We zijn - ik zeg niet gaan - hoe dan ook, denk ik, vrees ik, met en voor onze kerk een nieuwe tijdperk binnengestapt waarbij we onder andere zullen moeten leren om een onderscheid te maken tussen wat belangrijk is voor ons persoonlijk als christen, en voor onze parochie-gemeenschappen in het algemeen.  Waarbij we zullen moeten leren loslaten om te kunnen groeien in geloof, loslaten precies omdat we geloven - en waarin we zullen  moeten leren snoeien willen we in kwaliteit, daarom niet in omvang, ooit groeien.  Binnen de maandelijkse dekenale conferentie hebben we in het recente verleden kennisgemaakt met het denkwerk van de aartsbisschop van het Franse Poitiers, Mgr. Albert Rouet, die de toekomst van de parochies niet wil laten afhangen van het aantal priesters dat er nog ter beschikking staat, maar waar mogelijk mensen wil oproepen om samen verantwoordelijkheid te dragen voor hun plaatselijke geloofsgemeenschap of parochie.  Hij gaat er met andere woorden vanuit dat er op elk dorp nog een christelijke gemeenschap zal blijven bestaan.  Of dat in de nabije toekomst nog zal kunnen, ik bedoel dat elke parochie haar kerk, haar parochiaal centrum en allerlei toebehoren heeft, lijkt mij al lang een beantwoorde vraag, maar zijn oproep om christenen te wijzen op hun mogelijkheid om voor een periode van drie jaar verantwoordelijkheid te dragen op het terrein van bijvoorbeeld catechese, liturgie, caritas en het beheer van de materiële goederen, kan ons toch wakker schudden en doen beseffen: eigenlijk kunnen wij geen christen, geen deel van onze parochiegemeenschap zijn, door op zondag enkel trouw naar de kerk te gaan en geen enkel engagement op ons te nemen.  Dan zijn we in wezen als leden van een familie die elke zondag naar huis komen, zich te goed doen aan wat er aan voedsel en drank wordt geserveerd, maar nooit vooraf boodschappen doen of spullen aanbrengen, laat staan een handje toesteken bij de afwas.  Daarom van op deze plaats deze hartelijke oproep naar ieder van ons toe: zien we echt geen kans om hier of daar, hetzij bij de vormselcatechese, als misdienaar, of als mogelijk lid van de parochieploeg werkelijk ons steentje bij te dragen bij de ondersteuning en opbouw van onze parochiegemeenschap, onze geloofsgemeenschappen die de komende jaren nog intenser met elkaar zullen moeten samenwerken, op elkaar afgestemd zullen moeten worden om wellicht na verloop van tijd uit te groeien tot één geloofsgemeenschap hier op Aalst, of op Aalst rechteroever? Wij hebben vooral nood aan mensen die samen met anderen werk willen maken van hun geloof, hun geloofsleven een heel concrete plaats willen geven in hun wekelijkse agenda en er ook bewust(er) mee omspringen.  Kunnen en durven we mensen aanspreken met de vraag of zij deel willen uitmaken van onze parochieploeg, onze bestaande parochieploegen kunnen ondersteunen en vervoegen, of ze jonge mensen de rijkdom van ons christelijk leven willen aanreiken en een stuk voorleven op weg naar het vormsel?  Wees niet bang om uw bereidheid tot engagement op dat vlak aan mij bekend te maken, dierbaren!  In datzelfde licht hebben we bij de laatste twee samenkomsten van de afgevaardigden van de vier parochieploegen al heel concrete stappen gezet naar een andere aanpak van de doopselpastoraal waarbij er van de ouders voorbereiding zal worden gevraagd worden en de toediening van het doopsel vanaf de maand september nog slechts zal gebeuren op vooraf geplande doopzondagen, en niet langer individueel, in de hoop het gevoel 'kerkgemeenschap' te stimuleren.  Er hoort er de komende weken meer over, maar ik wil er vandaag toch al even uw aandacht voor vragen.  Laten we alvast - net als Mozes - aan de Heer vragen om met ons mee te gaan, alleen kunnen wij niets, of toch zo weinig en voor ogen houden dat ook wij niet gekomen zijn om anderen te oordelen, maar om onze medemensen uit te nodigen in te treden de liefde van de Vader, de Zoon en de heilige Geest, die ongrijpbare en onbegrijpelijk liefde van de Drie-ene God waarin wij al onze levensvreugde en levenskracht ontdekken en smaken.

E.H. Peter Kiekens